kırmızının içinden geçiyordu diğer renkler ve ben sadece uzaktan seyretmekle yetinmek zorundaydım...

-pişmanmısın dedi kırmızı,renk olamadığın için hayatımdaki..sanki cevabımı bilmiyormuş gibi...halbuki bendeki tek fotoğrafı yeterdi hayatımın geri kalanına...belki o farkında bile olmadan hergün onu izleyip kıskanmaya devam edicektim.

-hayırr hayır bu pişmanlık değil ki yaşadığım dedim..sadece bilmediklerimin arasına yeni bişeyler daha eklemek istedim belki hayatta diye cevap verdim ona...anlamıyordu beni gerçi o anda..bunu o yaşlı ve kırmızı gözlerinde de görüyordum..gerçi anlamasını beklemiyordum ki..belki de anlaması gereken tek şey gerçek gözyaşlarımdı çünkü..

-evet seninkiler kadar kırmızı değil belki diye devam ettim...biliyomusun aslında benimde bi rengim vardı çok eskiden ama bir rüzgar esti önce sonra arkasından gelen yağmur aldı götürdü onu..böyle gri kaldım işte..tanrı cezalandırıyordu belki de beni,kendisine inandığım için..

arkasını döndü ve kendinden emincesine yavaş yavaş uzaklaşmaya başladı benden...bağırmak istedim sesim çıkmadı..arkası dönük olmasına rağmen rüzgar gözlerindeki yaşları bana kadar getiriyordu...yapabildiğim şey ise sadece avuçlarıma gelen gözyaşlarını kendiminkilerle karıştırmaktı...

şimdi biliyorum ki o kırmızı denizinde yüzecek, ben de onu sahilimden seyretmeye devam edicem...


sadece kırmızıya...